از بهر طمع بال وپرِ خویش بیاراست

برراستی بال نظر کرد وچنین گفت

امروز همه روی زمین زیر پر ماست

گر اوج بگیرم بپرم از نظر  شید

میبینم اگر ذره اندر ته دریاست

گر بر سر خاشاک یکی پشه بجنبد

جنبیدن آن پشه عیان در نظر ماست

بسیار منی کرد وزتقدیر نترسید

بنگر که ازاین چرخ جفا پیشه چه برخاست

ناگه زکمینگاه یکی سخت کمانی

تیری زقضا وقدر انداخت برو راست

بربال عقاب آمده آن تیرجگردوز

وز ابر مراورابسوی خاک فروخواست

برخاک بیفتادو بغلطید چوماهی

وانگاه پرخویش کشید ازچپ وراست

گفتا عجیبست این که زچوبست وزآهن

این تیزی وتندی وپریدن کجا خاست

زی تیر نگه کرد وپرخویش برودید

گفتازکه نالیم که از ماست که برماست

حجّت تو منی راازسرخویش بدرکن

بنگر بعقابی که منی کرد چها خواست